Αυτό που μας ενώνει όλους, είναι η ανεργία...

11
ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ
2014

Ξεκίνησα αυτό το ποστ σαν σχόλιο σε προηγούμενη ανάρτηση.

Μετά ξέφυγε από την ερώτηση κι έγινε αυτοτελές κείμενο.

Η ερώτηση είναι γιατί οι άνεργοι δε μπορούν να συντονιστούν και να κάνουν κάτι μαζικό. Μια διαμαρτυρία έστω, αν και δεν πιστεύω και τόσο πολύ στις διαμαρτυρίες.

Με βασανίζει καιρό τώρα αυτή η απορία.

Σκέφτομαι πως οι άνεργοι είναι ένα ανομοιόμορφο σύνολο με διαφορετικούς προσανατολισμούς, με διαφορετικό επίπεδο και πολιτικές τοποθετήσεις και με διαφορετικά προβλήματα ο καθένας.

Κοινός παρονομαστής σε όλα αυτά η ανεργία.

Προφανώς η εξίσωση είναι δύσκολο να επιλυθεί και κάθε φορά δίνει διαφορετικό αποτέλεσμα.

Αλλά όταν κάποιος κοιτάζει μπροστά του και βλέπει μόνο αδιέξοδα, όταν βλέπει προοπτικές να μην υπάρχουν και τίποτα να μην αλλάζει, τότε σίγουρα όλες οι διαφορές παραμερίζονται και παραμένει πρωταρχικό το θέμα της ανεργίας.

Αυτό που μας λείπει και είναι πολύ δύσκολο να το γίνει, είναι η αυτοοργάνωση. Είναι ο τρόπος να φέρουμε όλους αυτούς τους ανθρώπους κοντά και να καταλάβουν πως η λύση είναι στα δικά τους χέρια. Πως ποτέ δε θα λυθεί το πρόβλημα της ανεργίας από αυτούς που κάθε μήνα έχουν εισόδημα. Πως όλες αυτές οι λύσεις που επεξεργάζονται στα κομματικά γραφεία είναι χάντρες για τους ινδιάνους. Πως εμείς οι άνεργοι πρώτα πρέπει να έχουμε προτάσεις για να λύσουμε το πρόβλημα και μετά να πιέσουμε για την υλοποίησή τους. Η αυτοδιαχείρηση είναι ένας δρόμος. Ας σκεφτούμε και άλλους. Γιατί το ποσοστό είναι πολύ μεγάλο και απόψεις του στυλ θα βγει το Α η το Β κόμμα και θα λύσει το πρόβλημα, δεν είναι αποδεκτές.

Όπως δεν είναι αποδεκτή και η απραξία, η μιζέρια και η αυτολύπηση.
Μάριος
Σχόλια

Στοιχεία