Το κυνήγι της εργασίας

24
ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ
2014

Γκρίνια, άγχος, ξαφνική και παροδική απώλεια μνήμης, έλλειψη εμπιστοσύνης και αυτοεκτίμησης, κρίσεις πανικού ήταν μερικά από τα συναισθήματα που με «στόλιζαν» καθώς πλησίαζε η εξεταστική, και προφανώς κατά τη διάρκειά της. Πέντε ολόκληρα χρόνια -εντάξει, ας είμαι ειλικρινής, τα τρία τελευταία χρόνια- θυμάμαι τον εαυτό μου να παρακαλάει να τελειώσει αυτό το μαρτύριο της εξεταστικής και να πάρω το πτυχίο στο χέρι.

Πόσο λάθος ήμουν τελικά. Πάντα το κάνω αυτό. Ποτέ δεν ζω το τώρα, περιμένω πώς και πώς να έρθει το αύριο, το επόμενο, το μελλοντικό, οτιδήποτε δηλαδή ξεπερνάει το παρόν. Κι όταν έρθει πια εκείνο που περιμένω, αναπολώ αυτό που πέρασε και αποτελεί πλέον παρελθόν. Δεν ξέρω πώς αλλάζει αυτό, δεν ξέρω και αν αλλάζει τελικά.

Έτσι λοιπόν και τώρα. Αναπολώ την εξεταστική... Εκείνα τα καταπιεστικά, δύσκολα, γεμάτα κούραση βράδια διαβάσματος. Εκείνα τα βράδια που τότε μισούσα όσο τίποτα στον κόσμο. Περισσότερο μου λείπουν γιατί έκρυβαν στόχους και όνειρα. Στόχος να περάσω το μάθημα, στόχος να πάω καλά στην εξεταστική, στόχος να πάρω το πτυχίο. Δεν μπορώ να περιγράψω εκείνα τα συναισθήματα ικανοποίησης, χαράς και περηφάνιας όταν έβλεπα τη βαθμολογία και εκείνο το γενικό αριθμό μαθημάτων να μειώνεται. Και φυσικά, εκείνη η απέραντη ευτυχία όταν έμαθα ότι επιτέλους το ΠΗΡΑΑΑ...!!!

Όχι, όχι, τα πράγματα δεν μένουν ποτέ ίδια. Η ευτυχία είναι ένα συναίσθημα τόσο δυνατό, που ο οργανισμός μας δεν μπορεί να το αντέξει για πολύ. Φήμες λένε ότι η κοινωνία μας, η χώρα στην οποία ζούμε, είναι ο ορκισμένος υπηρέτης των αρνητικών συναισθημάτων - της αποτυχίας, της απογοήτευσης, της μιζέριας. Ποιος από μας δεν μισεί αυτού του είδους τις στιγμές;

Και κάπου εκεί ξεκινάει το «κυνήγι της εργασίας», που θα φέρει την ευτυχία σύμφωνα με το Στίβεν Κόνραντ και το Γουίλ Σμιθ, που έπαιξε τόσο ωραία σ' αυτή την ταινία, και κάθε φορά που τη βλέπω, ώρες μετά το τέλος της, εξακολουθώ να χαλάω το ρολό κουζίνας.

Η διαδικασία -ή μάλλον καλύτερα η ιεροτελεστία- του κυνηγιού είναι η εξής:

1. Φτιάχνεις το βιογραφικό σου, που κατά τη γνώμη σου είναι απλά τέλειο.

2. Το στέλνεις όπου υπάρχει διαθέσιμη θέση εργασίας, κάνοντας πάντα το σταυρό σου για καλή τύχη.

3. Περιμένεις απάντηση από κάποια θέση.

4. Παίρνεις τηλέφωνα σε αγγελίες που ως μοναδικό στοιχείο δίνουν έναν δεκαψήφιο αριθμό.

Και τα αποτελέσματα είναι τα εξής:

- Ή δεν θα χτυπήσει ποτέ το τηλέφωνό σου, παρά μόνο από τη μαμά σου, που παρεμπιπτόντως είναι η έκτη φορά που σε παίρνει...

- Ή ΝΑΙΑΙΑΙ... θα σε πάρουν τηλέφωνο για συνέντευξη, αλλά νομίζω ότι πουθενά δεν έγραφε στο βιογραφικό μου ότι «είμαι απελπισμένο κορόιδο που με 200 ευρώ μισθό θα σας πλένει και τα πόδια».

- Ή θα ακούσεις το κλασικό, «πληρείς τις προϋποθέσεις, αλλά δεν έχεις προϋπηρεσία».

Αυτή η ρημαδιασμένη προϋπηρεσία. Κι αν ζητάτε κυρία μου όλοι εσείς προϋπηρεσία, αναρωτιόμουν... πώς θα την αποκτήσουμε; Και μη μου πείτε ότι κι εσείς δεν ήσασταν κάποτε στην ίδια θέση - γιατί κάνετε τα ίδια τώρα; Και στην τελική, ποιος σας είπε ότι δεν  μπορώ να μάθω στο πι και φι τη δουλειά;

Όσο και να φωνάζω, αισθάνομαι πως είμαι χωμένη σ' ένα πηγάδι και η φωνή μου δεν μπορεί να φτάσει μέχρι πάνω για να με ακούσει κάποιος και να με βγάλει... Ή πως πατάς το mute στην τηλεόραση και βλέπεις τις φιγούρες άηχες, απλώς να κουνιούνται;... Ε... κάπως έτσι... Μήπως θα βοηθούσε να κοιμηθώ σε τουαλέτες, ν' ανοίξω την πόρτα του ταξί και να βγω έξω τρέχοντας, ή να δώσω τα τελευταία πέντε μου ευρώ σε κάποιον πλούσιο;

Με έχει πιάσει η πολυλογία μου, όχι από άποψη, αλλά γιατί τρεις μέρες τώρα είμαι κλεισμένη στο σπίτι, σ' αυτόν εδώ τον καναπέ, να στέλνω βιογραφικά και να παίρνω τηλέφωνα σε εταιρείες. Όμως, φίλοι μου, είμαι σίγουρη ότι υπάρχει κάτι εκεί έξω για μένα. Ίσως δεν βρέθηκα στο κατάλληλο μέρος, την κατάλληλη στιγμή, με τον κατάλληλο άνθρωπο. Ίσως αυτή η στιγμή να είναι αύριο, σε μια βδομάδα, σε ένα μήνα, ίσως πάλι σε πολύ περισσότερο καιρό. Το κυνήγι, όμως, δεν σταματάει ποτέ!
Γωγώ , 23 χρ.
Σχόλια
Κάρτα στοιχείων ανέργου
Φύλο: Γυναίκα
Ηλικία: 23 χρ.
Επάγγελμα: -
Περιοχή: -
Διάστημα ανεργίας

Στοιχεία